tokyo

[me] the first day in Japan

posted on 20 Mar 2008 06:38 by conch in Me-Zone

เนี้ยว

ในที่สุดเราก็มาถึงแล้วน้า แต่เพิ่งได้เน็ตไปมะวานเลยเพิ่งอัพ ครั้งนี้ที่มาเป็นประสบการณ์แรกที่มาด้วยตนเอง ทำเองแทบทุกอย่าง และรู้สึกว่าว่าแอบเหนื่อยมากกกกกกกกกกกกกกกก แต่มันก็ยังมีอะไรให้ชื่นใจ เพราะว่าผู้คนที่นี่ใจดีมากๆ แต่ไม่คิดว่าพวกเค้าจะช่วยเหลือเราขนาดนี้ ปลิ้ม T^T (น้ำตาไหล) ก่อนอื่น พอลงไปเครื่องแล้วเราก็ตรงไปเอากระเป๋า แล้วชีวิตหลังจากนั้นกำลังจะเริ่มต้นด้วยตนเอง.......


ชานชาลาที่11

เดินออกมาจาก gate ก็จะเห็นลีมูซีนบัส ตรงตะหง่านอยู่ข้างหน้า (ถ้าครไม่เห็นคงจะทิ่มตาตายเลยนะคะ) สาเหตุที่เราเลือกที่จ๊ะขึ้นรถบัสเพราะว่า พวกเรามาของมากถ้าขึ้นรถไฟก็กลัวว่าจะไม่มีที่วางของแถมน่าจะเดินไปไกลด้วย (คิดเอง) ตรงนั้นไม่ต้องกลัววาจะคุยกับเค้าไม่รู้เรื่อง (เค้าไม่ได้พูดอังกฤษหรอก) แต่มันมีป้ายบอกสถานีที่เราจะไป แล้วเราบอกๆชื่อสถานีเด๋วเค้าทำให้เอง ซื้อตั๋วเป็นที่เรียบร้อยก็มารอชานชาลาที่ 11

ตั๋วลีมูซีนบัส บอกชานชาลา เวลาออก เดินทางไปที่ เรียบร้อย

เย้ยใกล้นิดเดียวโชคดีจริงๆไม่งั้นเดินแบกของตายใช้เวลาเดินทางประมาณ2ชั่วโมนิดๆก็ถึงสถานีชินจูกุที่เป้นเป้าหมายของพวกเรา ตอนนี้ที่จะทำก็คือพวกเราต้องไปบริษัทจัดหาห้องเช่าที่เราติดต่อและวางเงินมัดจำไว้แล้ว แต่ประเด็นก็คือ เราต้องเดินจากที่รถบัสจอดถึึงสถานีรถไฟใต้ดิน(แอบไกล ถ้าไม่มีของก็ไม่ไกลหรอก) แล้วบันไดที่ลงไปมันเป็นบันไดธรรมดาๆ เอ่่อ จะให้ยกกระเป๋า 31โล 2ใบ(ของเรากับเพื่อน) ลงไปได้อยางไรกัน เดินวนซักพัก เอาว่ะขึ้นเท็กซี่เถอะ เจ็บมือจะแย่แล้วกระเป๋าหนักโคตร พอดีมีแผนที่ยิ่นให้คนขับ แล้วไปโลด ........ ก่อนขึ้นก็คิดต่างๆนานาว่ามันจะแพงมากไปไหมว่ะเนี่ย จะถึงหมื่นเยนไหม? แต่ชั้นว่าห้าพันก็สุดๆแล้วนะ บลาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นั่งไปได้แป๊บเดียวเค้าก็จอด สรุปแล้วใกล้แค่นี้???????? นึกว่า6นาทีสถานี-สถานีก็แอบไกลเล็กๆ+รถน่าจะติด <<<<ทั้งหมดนี่คิดไปเอง จ่ายจริงเพียงแค่ 1160 เยนหาร2ก็แค่ 580 ถ้าราคานี้จ่ายนานแล้วววววว เพราะกระเป๋าหนักมากกกกกกกกกกกกกกกกก 

บนรถแท็กซี่ ดูหรูมีเงินขึ้นแท็กซี่ด้วย

ก็ไปติดต่อเรื่องหอ ดันเจอไอ้เกาหลีมาคุยด้วย มันคุยแบบมึนๆ ญี่ปุ่นก็งึมงัม อังกฤษก็ไม่ได้เพราะเขิน คุยต่อสู้กับมันอยู่หลายครั้ง (ในนั้นฝรั่งก็มีตั้งหลายคนทำไมมันไม่มาช่วยพูดน้าาาาาาาา)  ก็ทะเลาะปรบมือไปหลายครั้ง จนได้จ่ายเงินเรื่องค่าเช่า ค่าแก๊สเรียบร้อย เค้าจะไปส่งเราที่หอ (ดีจังถ้าให้ไปเองโดยแบกกระเป๋าขนาดนี้คงจบข่าว) แล้วเกาหีกับฝรั่งอีกคนก็มาส่งเรากับเพื่อนที่หอโดยสวัสดิภาพ ก็ทำใจไว้อยู่แล้วว่าเล็กเนื่องจากมันเดินแค่หกนาทีก็ถึงสถานีชิบูย่า

สภาพห้องที่เข้ามาครั้งแรก

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าค่าเช่าที่นี่แพงหลาย ไอ้ครั้นที่จะเช่าแพงๆก็เกรงใจพ่อแม่ เลยได้ห้องที่มีขนาด 18ตารางเมตร มีครัว มีตู้เย็น มีแอร์+ฮีทเตอร์ มีไปโครเวฟ มีน้ำอุ่น มี1เตียง และ1ฟุตง โต๊ะ 1ตัวพร้อมเก้าอี้อีก2ตัว โอ้ววววววว แต่ดิฉันอยากได้ทีวี T^T อยากดูละครปี้เรียว เอาเถอะ มันถูกกว่ากันเยอะ ละครปี้เรียวก็ ดูตามเน็ตแล้วกัน ก็จัดของๆรอพนักงานมาดำเนินการเรื่องแก๊ส เป้นอันเสร็จ ภาระกิจขั้นที่สองคือการซื้อมือถือ

 

ห้องที่จัดแล้ว ดูกว้างขึ้นเยอะเลย

มือถือที่นี่มันไม่ค่อยมีเป้นเติมเงิน แล้วซื้อเองได้ ปกติต้องทำสัญญาเช่าก็ขั้นต่ำน่าจะสัญญา1ปี ถ้าปิดก่อนกเสียค่ายกเลิก ซึ่งแอบแพงอยู่ ถ้าใครมาแล้วอยากซื้อมือถือด้วยตนเองเราก็แนะนำ softbank แบบprepay สามารถหาซื้อได้แค่สามที่เท่านั้น ที่ชิบูย่า รปปงงิ แล้วอีกที่จำไม่ได้ ด้วยตอนนั้นเน็ตก็ไม่มี ไม่รู้ว่ามีแค่3ที่ กไปช็อป softbankธรรมดา ไอ้พนังงานขายก็บอกว่าตอนนี้ไม่มี ให้ไปหาที่ร้านสะดวกซื้อ (มือถือมีขายที่ร้านสะดวกซื้อเนี่ยนะ = =) เดินหาเกือบจะครึ่งวัน เหนื่อยมาก ไปนู้นมานี่ก็หลายที่ จนเพื่อนพูดว่าสงสัยคงจะต้องไปสถานฑูตแล้วแหละ เอ่ออออออออออ ใจเย็น เด๋วก็ทำได้น่า กลับมาพักที่หอก่อนพักเหนื่อย แล้วค่อยออกไปใหม่ คราวนี้ระหวางเดินไป ป้ายsoftbankขนาดใหญ่ จะทิ่งตาตายเพราะว่าที่นี่เป็นศูนย์ใหญ่เลยมีขาย เอาว่ะ ไม่ถาม็ไม่รู้ไปถามก่อนแล้วกัน เพื่อว่าจะมีขายพอไปถาม เค้าบอกว่ามีแถมพูดภาษาอังกฤษได้ด้วย o.O โอ้................ เส้นผมบังภูเขาจริงๆ ขึ้นไปชั้นสอง เพื่อรอคิวทำเรื่อง เหลือบมองไปที่เคาท์เตอร์เบอร์ 8 หล่อไปป่ะ?...........แะมองพนังงานเดินผ่านไปผ่านมา เย้ยยยยยยยยยย พนังงานที่นี่คาดว่าคัดหน้าตาชัวร์ หล่อเกิ๊น........................ในใจก็ภาวนาว่าสาธุ ดิฉันอยากได้เบอร์8 แล้วพอคิวเรียก ก็เบอร์แปดอ่ะ จากที่ทั้งวันนีเราความรู้ถดถอย ลืมภาษาญี่ปุ่นและอังกฤษ แต่ตอนนี้ควมรู้มันพรั่งพรู พูดได้บลาๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่หยุด หรือว่าเพราะพนังงานหล่อ เหอะๆๆๆๆแถมเค้าก็พูดอังกฤษได้แบบว่าไม่โง่ซะด้วย ความจริงซื้อมือถือแล้วก็พี่คะช่วยเมมเบอร์พี่ให้ด้วยคะ แล้วเมลด้วยนะคะ (ก็แอบเกินไปหน่อย)ภารกิจซื้อมือถือสำเร็จ!!!! ตอน3ทุ่ม เลยกลับบ้านนอน

อีกมุมนึงของห้อง

ภารกิจต่อไปคือต้องไปหาที่บริษัทจัดหาห้องเช่าให้เราทำเรื่องอินเตอร์เน็ตให้โดยเสียวันละ300เยน มันหาร2เลยไม่เท่าไร เอาเถอะถ้าเราขาดเน็ตเหมือนขาดใจ พอไปถึงที่บริษัทเค้าอกว่าต้องใช้คอมด้วยเค้าจะได้ลงโปรแกรมให้ แหมก็ไม่รู้ ทำไมมะวานไม่บอกห๊า...........เลยต้องกลับไปเอาคอมแล้วกลับมาใหม่ เอิ่มมันก็แอบเดินเยอะเหนื่อยอยู่เหมือนกันนะเฟ้ย พอเสร็จแล้ว ต้องนั่งรถไฟไปสอบว่าเราอยู่ระดับไหนที่โรงเรียน กว่าจะนั้นนู้นเสร็จก็ประมาณ 5โมงเย็นแล้ว เอาโน้ตบุคไปเก็บก่อน แล้วออกมากินข้าว ซื้อของนิดหน่อย แล้วก็ไปเอาบัตรคอนconcertกับพี่ยุ้ย กกลับบ้านมาโกรกผม พอดีซื้อน้ำยาโกรกผมมาใหม่สีเทา ด้วยความที่เราผมดำ-น้ำตาล พอโกรกออกมาแล้วก็แอบประสบความสำเร็จนะ สีมันดูน้ำตาลอ่อนเลยอ่ะแล้วหม่นๆด้วยซื้อเทาๆ ไว้จะซื้อกลับตุนเยอะๆน้ำยาโกรกผมที่นี่ถูกอ่ะแค่160บาท (โดยประมาณ) แถมมสีเยอะ และไม่มีไฮโรเจนด้วย สรุปแล้วว่าปลื้มค่า.......................

ความจริงยังแอบทำภารกิจหลายๆอย่างไม่เสร็จ เช่นซื้อของเข้าหอบลาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไว้กลับมาจากฮอกไกโดก่อนแล้วกันน้าตอนนี้ไม่ไหวแล้วเหนื่อยขอดูconcertก่อนล่ะกัน มุมิมุมิ

 

ปล.มะวานโทษทีที่ออนเอ้มแล้วไม่ค่อยได้คุย พอดยุ่งเรื่องบัตรดรีมบอยอยู่